หากคุณชอบคู่ ยุนโฮ x มิกกี้ เช่นกัน
มีฟิค หรือ อะไรก็ตามอย่าลืมส่งมาลงที่นี่นะคะ
unjiko_@hotmail.com
คำเตือน หากเข้ามาครั้งแรกกรุณาอ่าน กฎ กติกา มารยาท
และ ประกาศครั้งที่1 ทางขวามือก่อนนะคะ ขอความร่วมมือด้วยค่า
สำหรับคนที่มีปัญหาตัวหนังสือทับกัน
ให้เข้าไปเปลี่ยน Text Size เป็น MEDIUM คะ
[SF] Love in Action
นิ้วเรียวขาวค่อยสกรอลล์เม้าส์เลื่อนลงมาช้าๆตามรูปภาพที่ค่อยๆโหลดขึ้นบนหน้าจอมอนิเตอร์ทีละรูปตาเรียวจับจ้องหน้าจอไม่วางตา เรียวปากอิ่มเผยอน้อยๆค้างไว้ด้วยความประหลาดใจ
คำว่า 'ตัดต่อ' แว่บเข้ามาในสมองอย่างรวดเร็ว แต่แล้วก็ถูกปัดทิ้งไปอย่างรวดเร็วไม่แพ้กัน เพราะเขารู้อยู่แก่ใจว่ารูปภาพที่ได้เห็นไม่ได้อาศัยฝีมือการตัดต่อแน่ๆ...มันเป็นของจริง
ภาพแอบถ่ายจากงานประกาศรางวัลของสถานีโทรทัศน์แห่งหนึ่งฝีมือปาปาราซซี่ยาวเป็นแผงราวกับว่าช่างภาพตั้งใจกดชัตเตอร์ค้างเอาไว้ จึงทำให้แต่ละภาพแต่ละชอตต่อเนื่องกันชนิดที่ถ้าจะเอามาทำเป็นรูปอนิเมชั่นเคลื่อนไหวด้วยโปรแกรม Adobe Image Ready คงออกมาเนียนสวยไม่มีสะดุดเลยแม้แต่ซีนเดียวเป็นแน่
ภาพเหล่านี้ถูกถ่ายจากด้านหลัง พนักพิงค่อนข้างกว้างจึงทำให้มองเห็นแค่ลำคอและศีรษะโผล่พ้นออกมาเป็นเป้าให้กล้องได้จับภาพ โฟกัสซูมอยู่ที่ชายหนุ่มสองคนหันหน้ามากระซิบกระซาบคุยกันข้างหู เรื่องที่พูดคุยสนุกสนานเพื่อดับความน่าเบื่อหน่ายยืดเยื้อของพิธีการ รอยยิ้มของทั้งคู่จึงเปิดกว้าง ผลัดกันกระซิบผลัดกันเงี่ยหูฟังอยู่พักใหญ่ จู่ๆท่าทางในรูปก็เปลี่ยนไปเมื่อหนึ่งในนั้นยื่นหน้าเข้ามาชิด กดจมูกกับปากเบียดแก้มนิ่มแล้วผละออกไปโดยไว สีหน้าอีกคนที่กล้องจับได้คือความตกใจ แต่เมื่อตัวต้นเหตุหันมาส่งยิ้มหน้าซื่อตาใสให้ ความตกใจจึงเปลี่ยนเป็นปรามดุๆด้วยสายตาทั้งที่ปากยิ้มเขิน
..แบบนี้เรียกว่าค้อนสินะ มิกกี้เพิ่งรู้ว่าตัวเองค้อนเป็นกับเขาด้วย
ชายหนุ่มถอนใจ นี่เขาควรจะชื่นชมหรือเจริญพรสรรเสริญเจ้าริกกี้ น้องชายตัวดีดีนะ ที่อุตส่าห์ไปหารูปถ่ายที่เก็บเอารายละเอียดชอตต่อชอตยืดยาวราวกับฟิล์มหนัง 16 ม.ม.ก็ไม่ปานมากำนัลเขาได้
มือเรียวเลื่อนขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบ เขาพอใจและมีความสุขดีกับความสัมพันธ์ที่เกินกว่าเพื่อนร่วมงาน ทว่าไม่ได้ต้องการให้มันแพร่กระจายออกไปให้สาธารณชนร่วมรับรู้แม้ว่าจะมีแฟนคลับพลังวายบางส่วนชื่นชมก็ตาม เรื่องแบบนี้ควรเก็บไว้เป็นเรื่องส่วนตัวมิใช่หรือ...
"หา...?" ยูโนวครางด้วยเสียงที่เหมือนไม่อยากจะเชื่อ สีหน้าเจ็บปวดน้อยๆ ชายหนุ่มทำท่าไขหูก่อนจะถาม "ว่าไงนะยูชุน?"
"ฉันบอกว่า..." มิกกี้สูดลมหายใจลึก นึกหรือว่าอยากพูดเรื่องนี้ซ้ำๆ ไม่สนุกเลยนะ "...เรา...ไม่ควรทำอะไรประเจิดประเจ้อกันข้างนอก ฉันรู้นะว่าคงห้ามนายได้ยาก แต่ฉันไม่สนุกเลยที่เรากลายเป็นเป้าให้ปาปาราซซี่ถ่ายรูปทีเผลอแล้วเอาไปเผยแพร่ตามเวบเพจ ฉันอาจจะมองโลกในแง่ร้ายเกินไป แต่มันอาจจะมีผลกระทบต่อการมีอยู่ของพวกเราก็ได้นะ ยังวุง ชางมิน แล้วก็จุนซูจะเดือดร้อนเพราะเราสองคนไปด้วย"
ยูโนวครางอย่างเจ็บปวด เขาตั้งท่าจะอาละวาดฟาดตั้งแต่ตอนที่มิกกี้บอกครั้งแรก แต่นี่เล่นเอาเหตุผลมาอ้าง เขาจะโวยวายได้ลงคอหรือ ถามเสียงอ่อย "ไอ้อะไรที่ว่า...หมายถึงอะไรบ้างล่ะ"
"ก็...จับมือ กอด...กอดไหล่ก็ไม่ได้ รวมไปถึงอะไรก็ตามที่นายชอบทำกับฉันทีเผลอ" แก้มคนพูดซับสีเลือดจางๆ ไม่ได้อยากจะพูดบ่งชี้ให้ชัดเจนเล๊ยย แต่รู้ดีว่าคนตรงหน้านั้นเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าอะไร ขืนมีช่องว่างนิดหน่อยให้ตุกติกได้ พ่อก็จะทำ
"หา...นั่นความสุขเล็กๆน้อยๆของฉันนะ นายห้ามได้ลงคอเลยหรือ เกิดฉันขาดใจตายขึ้นมาทำไงล่ะ" ลีดเดอร์ผู้ใจเย็นและมีเหตุผลเสมอกับสมาชิกอื่นๆในวงเริ่มฟาดหางป้าบๆกับพื้น
"ฉันยินดีที่จะให้นายขาดใจตายมากกว่าให้วงแตกเพราะเรื่องชู้สาว" มิกกี้ยื่นคำขาดไม่มีปรานี "ยุนโฮ...ฉันขอล่ะ จะในบ้านหรือที่ส่วนตัวฉันไม่ห้าม แต่ข้างนอกไม่เอา นายไม่อายแต่ฉันอาย...นะ ขอร้องล่ะ"
ยูโนวเบ้ปาก บ่นอุบอิบกับตัวเอง "เหอะ...ใจร้ายชะมัด วันๆได้อยู่บ้านกี่ชั่วโมงกันเชียว"
แต่มิกกี้ก็หูไวนรกพอที่จะได้ยิน "หือม์ พูดแบบนี้แปลว่าแม้แต่ในบ้านก็ไม่เอา"
"เฮ้ย!!" ยูโนวร้องลั่น "ไม่เอาได้ไงเล่า อดตอดเล็กตอดน้อยฉันอาจขาดใจ" คว้ามือบางมากดจูบหนักๆอย่างมันเขี้ยว "... แต่ถ้าห้ามไม่ให้ทำทั้งหมดฉันคงได้วิญญาณหลุดออกจากร่างกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดแหงๆ" พลิกฝ่ามือหงายขึ้น จูบเน้นเสียงตรงกลางฝ่ามือแล้วไล่ขึ้นจูบทีละนิ้วก่อนจะเงยหน้าทำตาละห้อยถาม
"...แปลว่าคืนนี้ได้?"
ทำสีหน้าเหมือนลูกแมวถูกทิ้ง แต่ขอโทษเถอะ...หางข้างหลังนั่นส่ายพั่บๆเชียว มิกกี้อยากจะแกล้งตอบปฏิเสธเสีย แต่ก็เกรงว่าคนตัวโตๆนี่จะลงไปชักดิ้นชักงอเหมือนเด็กยามไม่ได้ของเล่นถูกใจ ไม่น่าดูแน่ๆ เหอะ...ยอมเป็นของเล่นเสียหน่อยก็แล้วกัน
ปลายนิ้วเรียวขาวจึงหนีบปลายจมูกโด่งเบาๆ อยากจะดีดแถมให้นัก "ได้...แต่ห้ามทำรอยนะ"
แมวถูกทิ้งแปลงร่างกลายเป็นแมวคึกพร้อมออกศึกในบัดดล
สามวันแรก ยูโนวปฏิบัติตามข้อห้ามที่มิกกี้สั่งได้เป็นอย่างดี ไม่มีการจับมือ...โอบกอด...หรือการแตะเนื้อต้องตัวกันถ้าไม่จำเป็น แต่แค่กับมิกกี้คนเดียวเท่านั้น กับสมาชิกอื่นๆยูโนวยังทำตัวตามปรกติ
แต่ว่า...ถึงขนาดที่แทบไม่มองหน้า ไม่สบตา และไม่พูดคุยกันด้วยนี่มันออกจะมากเกินไปหรือเปล่า...?
หรือนี่จะเป็นมาตรการเพื่อความอดทนที่ยูโนวคิดขึ้นใช้เอง...? ประมาณว่า...ถ้ามองหน้า สบตากันแล้วจะอดใจไม่ไหว อะไรทำนองนั้น
...ก็คงเป็นแบบนั้นล่ะมั้ง
ครบเจ็ดวันผ่านไปโดยที่มิกกี้รู้สึกโหวงๆในอก ยูโนวยังคงปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด ไม่มี...ไม่มีเลยสักครั้งเดียวที่จะเผลอแตะต้องตัวมิกกี้เข้า นี่หรือที่เคยบอกว่าหากอดตอดเล็กตอดน้อยแล้วจะขาดใจ ก็เห็นหัวเราะพูคุยกับคนอื่นได้ปรกติดี ปล่อยให้มิกกี้เฝ้ามองพฤติกรรมซื่อสัตย์ต่อคำสั่งเกินคาดด้วยความประหลาดใจปนเหงาหน่อยๆ ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาเขากับยูโนวแทบไม่ได้พูดคุยกันเลยยกเว้นตอนอยู่ในบ้าน แต่นั่นก็ดึกมากแล้ว งานที่รัดตัวทำให้พวกเขาเหนื่อยเกินกว่าจะพูดคุยอะไรกันได้มากมาย ทำได้แค่จูบลากันแล้วก็ต่างคนต่างแยกย้ายเข้าห้องตัวเองไปนอนพักผ่อนเอาแรง
เอ...ยูโนวจะรู้สึกเหงาเหมือนเขาบ้างหรือเปล่านะ?
"ดูอะไรอยู่หรือชางมิน" มิกกี้เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ ผ่านห้องกลางกำลังจะกลับเข้าห้องตัวเอง แต่พบว่าสมาชิกน้องเล็กของวงกำลังนั่งดูทีวีอยู่คนเดียว จึงหยุดถาม
"No Cut Story ตอนที่เราถ่ายโฆษณา BBQ กันเมื่อสองสามวันก่อนไงครับ" แมกซ์ตอบโดยที่ไม่ได้หันมามองหน้า ท่าทางกำลังติดพันอยู่
เพราะพวกเขาไม่ค่อยมีเวลา ทีมงานจึงมักอัดรายการที่พวกเขาทำงานเก็บไว้ให้ดูเวลาว่าง No Cut Story เป็นหนึ่งในรายการยอดฮิตอันดับต้นๆในหมู่พวกเขา เพราะเป็นเหมือนบันทึกขณะถ่ายทำมิวสิควีดีโอหรือโฆษณาที่พวกเขามักเล่นซนหรือพูดคุยอะไรกันแปลกๆ นั่งดูทีไรก็ได้หัวเราะท้องคัดท้องแข็งด้วยไม่นึกว่าตัวเองจะทำอะไรอย่างนั้นไปได้
มิกกี้จึงย้ายตัวเองมานั่งหน้าทีวีดูด้วยคน จำได้ว่าตอนถ่ายทำ ทีมงานได้ให้พวกเขาถือกล้องวีดีโอถ่ายไปรอบๆกองทีละคน มิกกี้จำไม่ได้ว่าแต่ละคนถ่ายอะไรกันไปบ้าง เพราะถ่ายทำกันช่วงดึก คนที่ไม่มีคิวจึงสลบไสลกันตามสะดวก รวมทั้งตัวเขาด้วย
ยูโนวได้จับกล้องเป็นคนที่สองต่อจากฮีโร่ เขาถ่ายไปรอบๆห้องที่ถ่ายทำและพูดคุยกับกล้องไปด้วยตามประสา MC ที่ดี ภาพที่ยูโนวถ่ายคือตัวเขา แมกซ์ และเซียห์นั่งหลับพับบนโซฟาเรียงหน้ากระดาน ยูโนวพูดกับกล้องขำๆว่าเซียห์คือคนต่อไปที่จะต้องรับกล้องจากเขา แต่เขาไม่นึกอยากปลุกเซียห์หรอกเพราะเซียห์มักอารมณ์เสียหากใครไปรบกวนเวลานอนเข้า
ปากพูดแบบนั้น แต่ยูโนวก็นั่งลงข้างเซียห์ มิกกี้รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวเมื่อวิธีปลุกของยูโนวคือการทาบหลังมือบนแก้มยุ้ยนุ่ม กดเบียดไปมาเบาๆด้วยสีหน้ายิ้มละไม เซียห์ลืมตาขึ้น มองซ้ายมองขวาเตรียมหาเรื่องทั้งที่ยังงัวเงียอยู่ ยูโนวจึงปลุกปลอบน้องน้อยด้วยฝ่ามืออุ่นๆประคองแก้มนุ่มไว้ กระซิบบอกอ่อนโยนว่าตื่นขึ้นมาทำงานเสียดีๆ
กริยาเป็นไปด้วยความนุ่มนวลอ่อนโยน มิกกี้เม้มปากแน่น สะกดความรู้สึกแปลกที่พลุ่งพล่าน
และโดยไม่รู้ตัว มือบางคว้ารีโมทกดปิดทีวีทันที
"อ้าว...เฮ้ย!!" แมกซ์ร้อง "พี่ยูชุนมาปิดของผมทำไมอ้ะ"
"ดึกแล้ว...ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้มีงานแต่เช้าไม่ใช่หรือไง" มิกกี้บอกเสียงเข้ม ยังความประหลาดใจให้อีกคนเป็นล้นพ้น แมกซ์เกาศีรษะแกรกด้วยความงุนงงที่จู่ๆวิญญาณแม่บ่นเข้มงวดของฮีโร่ก็มาเข้าสิงมิกกี้ เด็กหนุ่มลุกขึ้นยอมกลับเข้าห้องทั้งที่ยังงงๆ
มิกกี้มองตามหลังหนุ่มรุ่นน้อง สะบัดศีรษะตัวเองแรงๆเรียกสติ "ไอ้บ้ายูชุน...นายเป็นอะไรไปวะ"
มิกกี้เหลือบมองคนนอนคว่ำข้างตัว ตอนนี้เขากับยูโนวรวมทั้งเพื่อนๆร่วมวงกำลังถ่ายทำรายการ TVXQ Theatre เดิมรายการนี้คือ Bunjun Drama แต่นับจากเทปนี้เป็นต้นไป พวกเขาทั้งห้าคนจะมารับบทนำในแต่ละตอนจึงได้มีการเปลี่ยนชื่อรายการ ซึ่งเทปแรกเป็นละครล้อเลียนภาพยนตร์ที่กำลังกวาดรายได้เป็นอันดับหนึ่งเรื่อง King's Man
ยูโนวดูไม่มีสมาธิเลย นี่เทคที่ 7 เข้าไปแล้ว ยูโนวเป็นคนที่ก่อให้เกิดความผิดพลาดมากที่สุด ทั้งพูดบทผิด ทั้งลืมบท ผิดปรกติมากเพราะยูโนวเป็นคนที่มีความตั้งใจยามทำงานสูง มีผิดพลาดบ้าง แต่วันนี้ดูเหมือนจะมากเป็นพิเศษ
ยูโนวพลาดอีกแล้ว ผู้กำกับรายการจึงสั่งให้ทุกคนพักเพื่อทำสมาธิ ชางมินดูหงุดหงิดกว่าใครเพราะบทมหาดเล็กของเขาต้องใช้ศีรษะโหม่งฆ้องแทนไม้ตีฆ้อง 7-8 เทคเข้าไปแล้ว น้องเล็กของวงเริ่มปวดระบมศีรษะ จึงออกอาการงอแงให้เห็น
มิกกี้มองยูโนวอย่างเป็นห่วง เดินเข้าไปหาหวังจะไต่ถามว่าโอเคหรือเปล่า มีอะไรให้ช่วยไหม แต่พอเดินเข้าไปถึงตัว ยูโนวหันมามองเค้าแล้วเลิกคิ้วน้อยๆก่อนจะเดินเลี่ยงไปหาเซียห์ที่นั่งพักดื่มน้ำอยู่อีกด้าน มิกกี้มองค้างตาปริบๆ เท่าที่จำได้...ยูโนวที่เขารู้จักมักเข้ามานัวเนียอี๋อ๋อทันทีที่มีโอกาส ยิ่งถ้ามิกกี้เป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเองอย่างนี้ คนตัวโตนั่นยิ่งไม่เคยพลาด ยูโนวเวอร์ชั่นเมินใส่เฉยเลยอย่างนี้มิกกี้เพิ่งเคยเห็น
...จะเกิดอาเพศหรือไร?
หรือว่าคำสั่งที่เขายื่นขาดให้ยูโนวปฏิบัติตามจะยังความเปลี่ยนแปลงนี้มาให้...?
บ้าน่า..คนเราจะหมดรักกันง่ายๆขนาดนี้เชียวหรือ?
ดวงตาเรียวจับจ้องร่างสูงของยูโนวที่กำลังแหย่เซียห์เล่นหัวเราะร่วน เจ้าลูกชิ้นดูจะไม่ค่อยพอใจนักที่ถูกดึงแก้มเล่น จึงเอาคืนด้วยการหยิกแก้มยุ้ยของยูโนวแรงๆคืน ยูโนวมันเขี้ยวเจ้าลูกชิ้นหนักจึงคว้าตัวน้องมากอดฟัดแรงๆให้เซียห์ได้โวยวายเสียงดัง
มิกกี้ครุ่นคิด...หรือยูโนวจะเป็นพวกนิยมการสัมผัสแตะต้องคนอื่นโดยที่ไม่ใส่ใจว่าจะเป็นใครก็ได้...
เสียงเรียกบอกว่าหมดเวลาพักทำให้มิกกี้สะบัดศีรษะแรงๆไล่ความคิดไร้สาระออกไปจากหัว บอกตัวเองว่าเขารู้จักยูโนวดีพอที่จะรู้ว่ายูโนวไม่ใช่คนแบบนั้น...หรือเปล่านะ...?
เทคที่ 9 ยูโนวยังคงพลาดต่อเนื่อง ดูชายหนุ่มซึมไปเล็กน้อย หลังจากขอโทษขอโพยทุกคนแล้วเขาก็สูดลมหายใจลึก รวมสมาธิ มิกกี้นอนคว่ำลงบนแผ่นไม้อีกครั้ง หันไปมองยูโนวที่นอนข้างๆ เห็นยังทำหน้าเครียดอยู่จึงบอกเบาๆพอให้ได้ยินกันสองคน "ไม่เป็นไรนะยุนโฮ ใจเย็นๆ อย่าเครียดนักเลย...ฉันเป็นห่วง"
ยูโนวเหลือบตามองคนพูด เขาไม่ได้พูดอะไรนอกจากพยักหน้าน้อยๆ แล้วเทคที่ 10 ก็เริ่มขึ้น ทุกคนดูตั้งใจมากกว่าเดิมทั้งที่รู้สึกเหนื่อยล้าเต็มที โดยเฉพาะยูโนวที่ตั้งใจมากกว่าใคร และในที่สุดทุกคนก็ผ่านด่านบทพูดยาวยืดได้หมด เหลือเพียงซีนที่ยูโนวต้องเดินข้ามลำไม้ไผ่เท่านั้นก็จะเสร็จสมบูรณ์
สายตาทุกคู่จับจ้องไปร่างสูงที่ขึ้นไปยืนตรงจุดเริ่มต้นด้วยความคาดหวัง มือใหญ่กำมือนุ่มๆของเซียห์ที่คอยพยุงไว้...บีบแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วจึงก้าวเดินช้าๆ ทว่ามั่นคง ก่อนจะเร่งความเร็วเพื่อให้เกิดแรงส่งจนกระทั่งข้ามผ่านสะพานไม่ไผ่นั่นมาได้
ทุกคนในสตูดิโอเฮลั่น แน่นอนว่าพวกเขาทั้งห้าคนด้วย มิกกี้ตื่นเต้นและดีใจมากที่ในที่สุดยูโนวก็ทำสำเร็จ เขาหันไปสบตายูโนว ตอนนี้เขาสองคนอยู่ใกล้กันมากที่สุด ความตื่นเต้นยินดีทำให้มิกกี้ลืมคำพูดของตัวเองสิ้น เตรียมโผนเข้ากอดยูโนวให้สมกับที่ดีใจที่สุด
แต่ยูโนวกลับหันไปกอดเซียห์ที่วิ่งเข้ามาหาแต่ไกลเสียนี่!
อุวะ!...นี่มันอะไรกันเนี่ย!?
ถ้าเปรียบมิกกี้เป็นกาต้มน้ำไฟฟ้า ก็คงเป็นกาน้ำขณะอุณหภูมิใกล้จุดเดือดเข้าไปทุกที แต่ที่ยังไม่ระเบิดออกมาเหมือนกาน้ำธรรมดาเพราะมีคำพูดของตัวเองพันธนาการจิตใจไว้เสมือนฝาล๊อกแน่นไม่ให้น้ำเดือดพวยพุ่ง มีแต่ควันกรุ่นออกมาเท่านั้น
เป็นคนสั่งเองว่าห้ามเข้าใกล้ ห้ามแตะเนื้อต้องตัวถ้าไม่จำเป็น ห้ามทำอะไรทั้งนั้นที่จะนำไปสู่ภาพอับอายแบบที่เคยปรากฏ
แล้วพอยูโนวปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด กลับเป็นเขาเองที่ทนไม่ได้
เกือบสิบวันที่ไม่ได้พูดคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวทำให้มิกกี้รู้สึกอึดอัด และแน่นอน...เขารู้สึกเหงา...เหงาชะมัดเลยทั้งที่ได้พูดคุยกับคนอื่นๆตามปรกติ เหงาจนจะเฉาตายอยู่แล้วรู้หรือเปล่านายยูโนว-ยุนโฮ
"ยูชุนคุงอย่าขมวดคิ้วสิคะ แป้งหลุดหมดแล้ว" ช่างแต่งหน้าสาวชาวญี่ปุ่นเตือนเมื่อเขายังทำหน้านิ่วไม่เลิก มิกกี้จึงต้องฝืนทำสีหน้าปรกติ...ไม่รู้ว่าทำไมถึงทำได้ยากนัก ยิ่งเห็นยูโนวนั่งคุยกับฮีโร่และแมกซ์ด้ายท่าทีไม่ทุกข์ไม่ร้อน ยิ่งปั้นหน้าปรกติได้ยากเข้าไปใหญ่
วันนี้ทีมงานรายการ Onryu จะปล่อยผีให้พวกเขาห้าคนได้เตะบอลให้สนุกท่ามกลางหิมะขาวโพลน มิกกี้ชอบเล่นฟุตบอลพอสมควร เขาควรจะรู้สึกสนุกใช่ไหม แต่ไม่...มิกกี้สนุกไม่ออก แต่เขาก็ยังฝืนทำตัวประหนึ่งว่าสนุกมากเพื่องานให้ได้
ยูโนวรับหน้าที่นายทวารเฝ้าประตู ดูเขาร่าเริงและตื่นตัวมากๆ จนสามารถกันประตูได้ทุกประตูสวยงามไม่มีที่ติ ชายหนุ่มหัวเราะและทำท่าเยาะเย้ยเพื่อนๆที่ไม่สามารถยิงประตูได้เสีย เซียห์ที่มีทักษะฟุตบอลมากที่สุดจึงประกาศว่าเขาจะทำประตูให้ได้
"เอาซี่...ถ้านายทำได้ อยากได้อะไรฉันจะให้หมดเลย" ยูโนวร้องท้า ดูสนุกสนานที่สุดยามอยู่ต่อหน้าเจ้าลูกชิ้น
เด็กหนุ่มสี่คนจึงผลัดกันยิงประตูหวังจะทำประตูให้ได้ ยูโนวหวุดหวิดจะพลาดหลายครั้งแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่พลาด หลังๆจึงกลายเป็นว่า จากที่ตั้งใจจะยิงประตูให้ได้ จึงเปลี่ยนเป็นลุ้นว่ายูโนวจะกันลูกบอลได้ทุกลูกหรือเปล่า
ท้ายที่สุด ยูโนวก็สามารถกันประตูได้สวยงามหมดจดอย่างไม่น่าเชื่อ ทุกคนร้องลั่นด้วยความตื่นเต้น ชั่ววินาทีนั้นมิกกี้หันไปมองเซียห์ เห็นว่าเจ้าลูกชิ้นกำลังจะโผนเข้าใส่ยูโนวเหมือนเมื่อครั้งตอนถ่ายทำ TVXQ Theatre ไม่มีผิด
...เรื่องแน่ะ!...
ไวเท่าความคิด มิกกี้อาศัยช่วงขาที่ยาวกว่าและใจที่ร้อนกว่าวิ่งเข้าหายูโนวที่อ้าแขนรับแทบไม่ทัน สองแขนสองขากางออกแล้วรัดร่างสูงแน่น ให้ตายก็ไม่ปล่อยให้ไปกอดคนอื่นเด็ดขาด เขาทำไปจนได้...ละเมิดคำสั่งของตัวเองโดยไม่สนใจทั้งสิ้นว่าผลจะออกมาเป็นยังไง
ถ้ายูโนวชอบการสัมผัสแตะต้อง...คนๆนั้นจะต้องเป็นเขาคนเดียวเท่านั้น!
ในห้องโดยสารชั้น Business Class มุ่งจากญี่ปุ่นสู่เกาหลี ฮีโร่ แมกซ์ และเซียห์หลับสนิทในที่นั่งของตัวเองเพราะต่างก็ออกลิงออกค่างตอนถ่ายทำ Onryu มากเกินพิกัดจนถ่านหมดกันถ้วนหน้า เหลือเพียงสองคนที่ยังตื่นอยู่ ก็เหนื่อยอยู่หรอก...แต่ต่างคนต่างหลับตาไม่ลงเพราะมีเรื่องต้องเคลียร์กัน
"คำสั่งบ้าๆนั่นยกเลิก" มิกกี้บอกเสียงห้วน เสียหน้ามิใช่น้อยที่ทำตามอารมณ์ตัวเองจนต้องมาถอนคำพูดตัวเองแบบนี้
"ฉันอุตส่าห์อดทนมาได้ตั้งนานสองนาน จู่ๆจะมายกเลิกกันง่ายๆ ไม่เอาแต่ใจตัวเองไปหน่อยหรือ" ยูโนวว่าขรึมๆ
มิกกี้หันไปมองหน้าคนพูด ตั้งท่าจะโวยแต่ก็เปลี่ยนใจ เขาเอนซบศีรษะลงบนท่อนแขนแข็งแรง ผ่อนลมหายใจยาว "พอเถอะยุนโฮ...ฉันขอโทษ สิบวันมานี่พอไม่มีนายเข้ามานัวเนียด้วยแล้วเหงาชะมัด ยิ่งเจ็บใจหนักกว่าเดิมอีกที่ไม่เห็นนายทุกข์ร้อนเลย ขืนฉันยังดึงดัน คนที่อารมณ์เสียก็จะมีแค่ฉันคนเดียว ไม่สนุกเลยนะ"
"แล้วใครว่าฉันสนุก" ยูโนวว่า เลื่อนแขนโอบรั้งไหล่บางให้แนบชิดลำตัวมากขึ้น "อดทนแทบตายเพราะนายสั่งแบบนั้น กลัวจะเผลอเข้าเลยต้องเลี่ยงไม่มองหน้า ไม่สบตา ไม่พูดด้วย อึดอัดจะตาย นี่กำลังคิดอยู่ว่าถ้านายไม่เลิกความคิดบ้าๆในเร็ววัน ฉันจะปล้ำนายจนกว่านายจะยอมถอนคำพูด"
"เอาจริงอ้ะ" เงยหน้ามองหวาดๆ เห็นอีกคนทำหน้าจริงจังก็นึกแสยง "ไม่เอานะยุนโฮ เลิกขาดเลย...ไอ้พวกรูปปาปาราซซี่นั่นช่างมันแล้ว แฟนคลับจะลืออะไรให้ลือกันไป"
"ดีสิ..." ยูโนวหัวเราะ "จะได้เลิกจับคู่ฉันกับยังวุงเสียที หมอนั่นหน้าสวยแต่ซาดิสม์จะตาย มีแต่ชางมินเท่านั้นแหล่ะที่อดทนให้เจ้านั่นตีหน้าซื่อแกล้งเอาได้"
"จะว่าไป...ไม่เห็นแจจุงเดือดร้อนแลยนะที่หลังๆพวกแฟนคลับเริ่มจับคู่เค้ากับชางมิน"
"เหอะ...หน้าด้านจะตาย ยิ่งตีปีกล่ะไม่ว่า" อ้อมกอดยิ่งกระชับแน่น ปากอุ่นนุ่มจูบตรงขมับนุ่มนวล "อย่าเพิ่งเปลี่ยนเรื่องสิยูชุน นายเป็นคนผิดคำพูดตัวเอง ปล่อยให้ฉันเหี่ยวแห้งฟรีๆอยู่ตั้งนาน ไม่คิดจะปลอบขวัญกันหน่อยหรือ?"
เอาแล้วไง หางแมวยักษ์เริ่มส่ายดิกเชียว
"จูบหวานๆซักทีเป็นไง" มิกกี้ยิ้มหวานเอาใจ เหอะ..คนกำลังมองหาช่องทางผลประโยชน์ของตน ยอมตามๆน้ำกันหน่อยจะได้ไม่เสียหายมาก
แต่ดูเหมือนยูโนวจะไม่ค่อยพอใจข้อเสนอนี้เท่าไหร่นัก "อดอยากสิบวันกับจูบหนึ่งทีเนี่ยนะ เอาเปรียบกันชะมัด"
"แล้วจะให้ฉันทำยังไง" ท่าทีหงุดหงิดของคนตัวโตทำให้มิกกี้เผลอเปิดช่องทางให้จนได้
ปลายนิ้วอุ่นเลื่อนไล้ต้นคอขาวแผ่วเบา ริมฝีปากอุ่นจูบระเรื่อยจากต้นคอบดเบียดถึงใบหู กระซิบบอกเบียดริมหู "...พรุ่งนี้ได้หยุดไม่ใช่หรือ...ขอเหมาทั้งวันเลยนะ"
เอาล่ะสิ...แมวคึกพร้อมออกศึกอีกแล้ว...
ปลายนิ้วแกร่งแตะร้องรอยสีกุหลาบตัดผิวขาวจัดแผ่วเบาก่อนจะเลื่อนไปหาจุดสีเดียวกันบนผิวเนื้ออีกจุด ลากไล้ต่อกันเหมือนกำลังลากเส้นต่อจุด จนพอใจจึงแทนที่ปลายนิ้วด้วยริมฝีปากนุ่มๆ จูบบนผิวเนื้อนวลเนียนอย่างแสนรัก
สิบวันที่อดอยาก ยูโนวเอาคืนได้อย่างครบครันเต็มเม็ดเต็มหน่วยภายในวันเดียวได้อย่างน่าอัศจรรย์
แต่ก็เล่นเอามิกกี้หมดแรงนอนสลบเหมือดให้อีกคนได้ทำตามใจชอบอยู่นี่ไง
รอยยิ้มจุดลึกตรงมุมปาก ความพออกพอใจฉายชัดทางแววตา ยูโนวจำได้ดีว่าวันที่มิกกี้ยื่นคำสั่งขาดให้เขาปฏิบัติตาม ในหัวของเขามันร่ำร้องว่า -- เมย์เดย์! เมย์เดย์! -- ต้องคิดหาแผนช่วยชีวิตตัวเองฉุกเฉิน แล้วก็คิดออกมาได้ภายในเวลาไม่กี่วินาที คาดว่าไอ้เจ้าความคิดนี้คงถูกกลั่นออกมาพร้อมๆกับฮอร์โมนเพศเป็นแม่นมั่น
ไม่อยากให้แตะต้องงั้นหรือ...ได้เลย...มาแข่งกันว่าใครจะอดทนได้นานกว่า...
ทีแรกยูโนวคำนวณไว้ว่าคงจะราวๆสองหรือสามอาทิตย์กว่ามิกกี้จะหมดความอดทน นี่นับว่าเร็วเกินคาด คงต้องขอบคุณตัวเร่งปฏิกิริยาที่ชื่อคิมจุนซูสินะ เอ...เค้กชอคโกแลตฟัดจ์สักปอนด์ท่าจะเป็นรางวัลที่สมน้ำสมเนื้อ เจ้าลูกชิ้นคงอารมณ์ดีไปหลายวันทีเดียวเชียว
แต่คงต้องแอบให้ล่ะ ขืนให้มิกกี้รู้แล้วซักจนได้ความมีหวังถูกฉีกอกแน่ๆ
...คนอะไรหึงรุนแรงชะมัด กระโดดกอดทีเล่นเอาเข่าแทบทรุด...เฮ้ออ~
~END~
Talk :: ยากมากเลยค่ะสำหรับคู่โปรด ยากเพราะเราไม่ต้องการให้พ่อยูโนวและมิกกี้เป็นพระเอกนายเอกฟิคการ์ตูนหวานแหววเพราะมันช่างขัดกับลุคที่ดูเป็นผู้ใหญ่ยิ่งนัก (ผิดกับคู่ยูโนวเซียห์ที่จะเขียนให้การ์ตูนแค่ไหนก็ได้เพราะบุคลิกน้องเซียห์เข้ากั๊นเข้ากัน) และที่ยากกว่าคือการดึงเอาเรื่องจริงที่เกิดขึ้นจริงมาสอดแทรกให้เป็นเนื้อเรื่องแบบนี้ ทายสิคะว่ามีอันไหนบ้างที่เป็นเรื่องจริง
.
.
.
เฉลยค่ะ
1 รูปปาปาราซซี่ที่ถ่ายสองคนนี้จากด้านหลัง แต่มีแค่ชอตกระซิบกระซาบแล้วยิ้มหวานเท่านั้นนะคะ ชอตหอมแก้มนั้นเอเดียน่าเม้กเอง(โฮฮฮฮ อยากให้เป็นเรื่องจริงชะมัด TT^TT)
2 No Cut Story ตอน BBQ CF ชอตที่ยูโนวปลุกน้องเซียห์นั่นของจริงค่ะ ดูแล้วกรี๊ดไปสามบ้านแปดบ้าน อะไรมันจะหวานขนาดนั้น
3 ซีนเบื้องหน้าทั้งหมดใน TVXQ Theatre เห็นเหมือนเรารึเปล่าคะ ชอตที่ยูโนวดีใจมากทำท่าจะกอดใครซักคนที่อยู่ใกล้ๆ ตอนนั้นเราลุ้นสุดตัวเลยเพราะมิกกี้อยู่ใกล้ยูโนวที่สุด แต่ว่า...เซียห์...มาจากไหนก็ไม่รู้ เห็นชัดๆว่าน้องอยู่ไกลมาก ไกลที่สุดเลย แต่กลับวิ่งมาถึงตัวยูโนวก่อนคนแรก ชอตนี้กรี๊ดอีกสามบ้าน รวมกับข้างบนเป็นสิบสี่บ้านค่ะ TT-TT
4 สุดท้าย ชอตมิกกี้กระโดดกอดยูโนวในรายการ Onryu ของวันที่เท่าไหร่เราจำไม่ได้นะคะ จำได้แต่ว่าประทับใจมาก โถมเข้ากอดทั้งตัวจนน่ากลัวว่าเข่ายูโนวจะเดี้ยงตามแจจุงไป
เหตุการณ์ 2-4 นั้นไม่แน่ใจว่าเรียงกันตามเนื้อเรื่องในฟิคหรือเปล่า เอเดียน่ามั่วเอาเพื่อให้เนื้อเรื่องสอดคล้องกันค่ะ(หัวเราะ) ก็หวังว่าคงจะถูกใจแฟนคลับพลังวายผู้ชื่นชอบจับคู่ให้ยูโนวมิกกี้นะคะ...รวมทั้งตัวเราเองด้วย(หัวเราะดังมาก)
กว่าจะได้เอาลง (ปาดเหงื่อ) เจอปัญหาสาระพัดแต่ก็ลุล่วงได้อย่างดี
เพราะพลัง 2U แน่เลย ที่ทำให้เราทำได้! หะหะ
ก็ต้องขอโทษพี่หยกอีกทีด้วยนะคะที่อุ่นเอาลงช้ามากก!!
แล้วอย่าลืมส่งเรื่องใหม่มาไวไวน้า จะรอมะไหวแว้วววววว ฮิ้วววว~~
ชอบเรื่องแนวแบบนี้สุดๆ อ้างอิงจากเหตุการณ์จริงไม่ต้องจิ้นเองให้เหนื่อย
ใครจะอะไรก็ แจโฮ / เซียมิค บอกแล้วนะว่า ห้ามพูดถึงเด็ดขาด!
..ไม่ได้ไม่ชอบหรือแอนตี้อะไร แต่นี่มันมะใช่ที่ไงค่า
บางทีก็คิดอยู่นะ ถ้าเป็นแบบนี้จะมีคนเข้าบลอคเราหรอ?
ก็มันมะค่อยมีคนบ้า ทูยู เลยไง เอาเหอะ เค้าชอบ!
