" ผมไม่ใช่กระต่ายนะ ผมชื่อยูชอน " หันมาค้อนให้เล็กน้อยก่อนกลับไปจดจ้องวิวภายนอกดังเดิม

" ดีจัง ไม่ต้องมานั่งคิดชื่อให้ ฮะฮะ.. ยูชอน! เข้าไปล้างหน้าแปรงฟันสิ ชั้นเตรียมแปรงให้นายแล้ว สีชมพู..หวานแหว๋วดี " พอคำว่า [หวานแหว๋ว] หลุดออกมา เจ้ากระต่ายตัวโตรีบหันมาถลึงตาใส่ทันที ร่างสูงเลยยิ่งหัวเราะชอบใจเข้าไปใหญ่

" ผมถามไรหน่อยสิ " เด็กหนุ่มลุกเดินตรงมาหาอีกคน

" ไม่ฟัง..เหม็นปาก " แกล้งได้แกล้งดี- - สงสัยจะไม่เคยมีเด็กมาให้หลอกนานแล้วล่ะสิเนี่ย! เจ้าของห้องเอามือนึงอุดจมูก อีกมือก็ชี้ไปยังห้องน้ำ เห็นเด็กตรงหน้ายังไม่ขยับได้แต่ทำหน้าตกใจใส่ก็เลยย้ำอีกที.. " ชิ้วๆ " ..นี่ถ้าตัวไม่ล่ำกว่าได้โดนเด็กจับล็อคคอพาเล่นมวยปล้ำซะแล้วนะเนี่ย !!

พอยูชอนเข้ามาในห้องน้ำ ก็เหลียวซ้ายแลขวา..สำรวจไปเรื่อย จนรู้สึกว่า ที่นี่มันทำเค้ารู้สึกอึดอัดชอบกล มีแต่ของดีดี ของแพงๆ ซึ่งถ้าแม่ไม่ทำอาชีพนั้นที่นั่น! ก็คงบอกได้ว่าเค้าไม่เคยเห็นเลย บ้านที่อยู่...ก็ยังกับรูหนู ข้าวที่กิน..ก็เหมือนเศษอาหาร แต่เมื่อคืนเค้าได้กินอาหารแปลกๆและรสชาติที่ไม่คุ้นลิ้นแต่ก็รสเลิศไม่เบา

" ทำไม..ถึงยอมเก็บมานะ " มองหน้าตัวเองในกระจกและพึมพำก่อนลงมือแปรงฟัน

" นี่เจ้ากระต่าย!! จะกินนมหรือน้ำผลไม้ดี? " ร่างสูงที่ง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารเช้าตะโกนถามขณะที่จ้องหาของให้ตู้เย็นอยู่

" อะไรก็ได้ " ทำไมนะ..ทำไมถึงเก็บมา!?!! คงเพราะรวยจนเหลือใช้สินะ หรือเพราะว่าอยู่คนเดียวก็เลยเหงา? ..ขณะที่กำลังวางแปรงลงที่เดิมนั้นเอง ก็เห็นแปรงอีกอันที่เป็นของเจ้าของห้อง เลยทำให้เขาคิดถึงคำว่า [เหงา] ขึ้นมาได้ เด็กหนุ่มแทบไม่รู้ตัวเลยว่า ตอนเขาวางแปรงลงคู่กับของชายหนุ่มนั้น มีรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของเค้าด้วย! ...ไม่รู้เลยว่าจริงๆแล้วใครเหงากันแน่?

" เด็กกำลังโตชั้นเลยให้นายกินมันทั้ง 2 อย่างเลย หะหะ " หลังจากออกจากห้องน้ำก็ตรงดิ่งมายังเคาน์เตอร์ที่เป็นเสมือนโต๊ะอาหารสีดำนวลตัดกับสีขาวของผนังได้เป็นอย่างดี...เด็กหนุ่มมองแก้วนมกับน้ำผลไม้ที่วางคู่กันก่อนจะมองออกไปยังระเบียงที่มีโต๊ะกระเบื้องทรงกลมวางอยู่

" อยากกินที่ระเบียงหรอ? ก็ดีนะ อากาศกำลังดี..งั้นมาช่วยกันยกไปดีกว่า " ไม่รอให้เด็กหนุ่มได้พูดอะไรต่อ เจ้าตัวก็ยื่นจานให้แล้วตนก็ถือที่เหลือเดินนำออกมานอกระเบียง

" อ๊า!!! แบบนี้สินะที่เค้าเรียกว่าฟ้าหลังฝน! ดูสิ ฟ้าใสเชียว ..บรรยากาศดีจริงๆ " ชายที่กำลังร่าเริงหันกลับมาเจอหน้าบูดบึ้งของเด็กหนุ่มเลยหุบยิ้มทันที

" นายทำชั้นหมดอารมณ์อยู่นะเนี่ย เฮ้อ! เป็นไรไป ข้าวเช้าไม่น่ากินรึไง? ..วันนี้ชั้นทอดไข่สวยกว่าทุกวันเลยนะเนี่ย " พูดพลางนั่งลงเขี่ยๆไข่ดาวในจานของตัวเองสลับกับมองเด็กหนุ่มที่จิ้มไส้กรอกกินอย่างเงียบๆ

" เอ้อ เมื่อกี้นายมีเรื่องจะถามชั้นไม่ใช่หรอ? ถามมาสิ? " ร่างเล็กส่ายหน้าน้อยๆแล้วก็กินต่อ

" แม้แต่ชื่อชั้นนายก็ไม่อยากรู้หรอเนี่ย?..สงสัยจะเลี้ยงเสียข้าวสุขแน่ๆเลย- -"

" โอ้ยยย! คุณนี่มันยิ่งกว่าพ่อกว่าแม่อีกนะ " เด็กหนุ่มวางมีดกับส้อมลงเสียงดัง สีหน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม ทำให้อีกฝ่ายช็อคจนทำไรไม่ถูก....เริ่มรู้สึกตัวว่าแกล้งมากไป (เพิ่งรู้ตัวหรอเนี่ย!!)

" ถ้าไม่อยากเลี้ยงนักก็ไล่ไปซะสิ....ไล่..น่ะ " สายตาฉายแววเศร้า สีหน้าที่เจ็บช้ำของเมื่อคืนกลับมาอีกแล้ว

" ชั้นแค่อยากให้นายรู้ชื่อชั้นไว้ เวลาหิวจะได้เรียก [ยุนโฮ..ผมหิว] เวลาเบื่อจะได้ชวนชั้นว่า [ยุนโฮ..ออกไปเดินเล่นกันเถอะ] ก็แค่นั้นเอง! ทำไมถึงคิดว่าชั้นอยากไล่นายนักนะ เมื่อคืนชั้นไม่ได้เมาซักหน่อย ชั้นสติดีอยู่น่า " ก็ไม่ใส่ใจนัก ยังจิ้มไส้กรอกเข้าปากอย่างสบายอารมณ์ ก็แค่รู้สึกว่าเป็น..เด็กเลี้ยงยาก..คนนึงเท่านั้นเอง

" ผม..ขอโทษ ก็แค่ไม่เข้าใจ "

" หืม? "

" ทำไมถึง.... เก็บผม ~หึ ฮะฮะ รู้สึกเหมือนเป็นตัวไรซักอย่างเลย " นี่มันอารมณ์ไหนเนี่ยเจ้าเด็กนี่ อยู่ดีดีก็หัวเราะออกมาเสียงดัง ตลกในโชคฃะตาของตัวเองรึไง ??

" เอ้า! กระต่ายน้อยตัวเดียวตากฝนอยู่แบบนั้นมันทั้งหนาวและเหงาไม่ใช่หรอ? "

" พูดเป็นเล่น ผมเป็นคนนะ ไม่ใช่กระต่ายจริงๆซะหน่อย " ยูชอนแสยะยิ้มให้ เลยทำให้ร่างใหญ่สบายใจขึ้นมาหน่อยที่เห็นเค้าอารมณ์ดีบ้างแล้ว

" ใครจะไปรู้!!! นายอาจเป็นกระต่ายที่หายไปของชั้นก็ได้ มันอาจได้รับพรให้กลายเป็นคนกลับมาหาเจ้าของ แต่พรนี้มันวิเศษซะจนมีข้อแม้ว่านายจะไม่หลงเหลือความทรงจำอยู่เลย " ยูชอนยิ่งขำเข้าไปใหญ่กับความบ้าบอของผู้ใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า

" คุณนี่บ้าจริงๆด้วย ฮะฮะ "

" อย่ามาว่าความคิดของคนอื่นน้า!! มันก็อาจเป็นจริงก็ได้ ใครจะไปรู้ " เจ้าตัวน่ะเค้ารู้เองแกใจย่ะ

" อ้าว อย่ามัวแต่ขำสิ กินซะ "

" นี่เจ้านาย..ตอนนี้ผมทำอาหารเป็นแล้วนะ เพราะฉะนั้นต่อไปนี้ผมจะทำอาหารเช้าให้เจ้านายทานเอง เพราะผมไม่ใช่กระต่ายตัวเดิมที่ทำไรไม่ได้อีกแล้ว " ยูชอนพูดจบก็ส่งยิ้มก้อนใหญ่ก่อนลงมือทานอาหารเช้าต่อ

" ดีมาก " ด้วยความเอ็นดู ยุนโฮเอื้อมมือมาลูบหัวเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน...ทั้งคู่หัวเราะให้กัน และเริ่มคุยกันมากขึ้น แต่ยูชอนไม่เอ่ยถึงชีวิตอันมืดมิดของเค้าเลย เหมือนกับว่าความทรงจำที่ลงเหลืออยู่นั้นมีแต่ภาพแห่งความสุขในสมัย..เด็ก..เพียงเท่านั้น ยุนโฮเองก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะเค้าไม่อยากให้ยูชอนทำสีหน้าเศร้าๆแบบนั้นให้เค้าเห็นอีกแล้ว

หลังจากทั้งคู่ทานข้าวเสร็จ ยูชอนก็เก็บข้าวของมาล้าง ส่วนยุนโฮก็เตรียมตัวออกไปทำงาน..ซึ่งสิ่งหนึ่งที่เป็นเหมือนชีวิตเค้าเลยก็คือ [กล้อง] นั่นเอง

" เป็นช่างภาพหรอ? " ยูชอนเห็นเข้าเลยทักขึ้น

" ใช่..วันนี้ชั้นคงกลับค่ำหน่อยนะ นายหิวก็จัดการของในตู้เย็นตามสบายเลย แล้วชั้นจะเอาขนมมาฝาก " เช็ดกล้องสลับกับมองหน้าคู่สนทนา เลยทำให้เห็นสีหน้าไม่พอใจของเด็กหนุ่ม

" ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ " ไอ้หน้าบูดๆแบบนั้น....มันน่ารักซะไม่มี ทำท่าไม่พอใจ สะบัดหน้าใส่หันกลับไปล้างจานต่อทันที

" ฮะฮะ เอาไรดีนะ.. เค้กแครอทมั้ยเจ้าต่ายน้อย? "

" หะ เค้กหรอ???? " ทุกปี แม่จะมีขนมเค้กมาให้ ทุกปีที่มันนานมากแล้ว รู้สึกพออยู่มัธยมก็ไม่เคยเห็นเค้กอีกเลย

" แครอทเน้อะ ดีต่อสุขภาพ " ยกกระเป๋าแบกขึ้นหลัง โบกมือลาเสร็จก็ออกจากห้องไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มกว่าทุกวัน

มันรู้สึกมีอะไรแปลกๆมั้ย เราเพิ่งอยู่ด้วยกันมาแค่คืนเดียวแต่ก็ดูสนิทสนมมากกว่านั้น มันแปลกจริงๆด้วย...หรือที่จริงแล้วผมจะเป็นกระต่ายที่หายไปของเค้านะ?

" อ๊ะ ชั้นลืมไป! " ร่างสูงพรวดพราดเปิดประตูเข้ามาอีกรอบ " ทีหลังเรียกชั้นว่า [ยุนโฮ] นะ เจ้านงเจ้านายไรไม่เอาหรอก นายไม่ใช่คนรับใช้ชั้น " ยูชอนทำหน้างง " เข้าใจนะ ไปละ " แล้วร่างใหญ่ก็ออกไปอย่างง่ายดาย..

มันแปลกๆจริงด้วยสิ !!!!!!!!!!!!!!!

พาร์ท 1 ที่ทุกคนรอก็ได้จบลงไปแล้ว--อย่างสวยงาม--หรือไม่? เหะๆ
หวังว่าจะชอบกันไม่มากก็น้อยนะคะ
ติ และ ชม กันมาเยอะๆ เพื่อสิ่งที่ดีกว่าเดิม อิอิ
" ติเพื่อก่อ " เอามาจากที่....ไหนลืมแล้ว อ๊ากกกส์ !!!!!